Os coidados son un dereito, non un negocio. Presentación da plataforma Emerxencia Dependencia en Vigo

Este 12 de marzo ás 19.30 h terá lugar en Vigo a presentación pública da Plataforma Emerxencia Dependencia, unha iniciativa cidadá que nace co obxectivo de defender unha atención digna e un sistema de dependencia e discapacidade 100 % público, accesible e con recursos suficientes.

O acto celebrarase no IES Politécnico de Vigo, situado na rúa Conde de Torrecedeira 88, e está aberto á participación de toda a cidadanía, colectivos sociais, persoas dependentes, familiares e profesionais do sector dos coidados.

A creación desta plataforma xorde nun contexto no que a situación da dependencia en Galicia se converteu nunha auténtica emerxencia social. Miles de persoas agardan durante meses ou anos para acceder a prestacións ou servizos recoñecidos por dereito, mentres as familias soportan en solitario unha carga de coidados que debería ser asumida polo sistema público.

A falta de financiamento suficiente, as longas listas de espera, a escaseza de persoal e a progresiva privatización de servizos están a deteriorar a calidade da atención e a poñer en risco a dignidade de moitas persoas dependentes e das súas familias.

A Plataforma Emerxencia Dependencia nace precisamente para visibilizar esta realidade e para impulsar unha resposta social e política que garanta:

• Máis investimento público no sistema de dependencia
• Máis persoal e mellores condicións laborais no sector dos coidados
• Redución das listas de espera
• Servizos públicos de calidade que garantan unha atención digna e universal

Dende Podemos Vigo queremos expresar o noso apoio a esta iniciativa cidadá que pon no centro algo fundamental para calquera sociedade xusta: o dereito aos coidados.

Defender os coidados como un dereito implica construír un sistema público forte que garanta a dignidade das persoas dependentes, das súas familias e tamén das traballadoras e traballadores que sosteñen cada día este sector esencial.

Por iso animamos á cidadanía viguesa a participar nesta presentación e a implicarse na defensa dun modelo de coidados baseado na solidariedade, na xustiza social e na responsabilidade pública.

Información do acto:

📍 IES Politécnico de Vigo, rúa Conde de Torrecedeira 88

🕢 19.30 h

📅 12 de marzo

📢 Participa, comparte e difunde! 📣

A Atención Primaria en Vigo e na súa área sanitaria leva anos sufrindo un deterioro progresivo que xa ten consecuencias directas na vida contiá da cidadanía. Conseguir cita no centro de saúde, ter tempo suficiente co médico ou atopar profesionais dispoñibles converteuse nun problema habitual para moitas persoas.

O malestar do persoal e usuarias é un síntoma máis dunha situación que as propias plataformas en defensa da Sanidade Pública levan tempo denunciando como límite. Falamos de sobrecarga asistencial, falta de persoal, exceso de burocracia e ausencia dunha planificación real para garantir unha atención sanitaria pública de calidade.

Esta crise non apareceu de repente. Durante anos, a Atención Primaria foi perdendo recursos e capacidade resolutiva. Hoxe moitos médicos e médicas teñen axendas saturadas, con máis pacientes dos recomendables, e unhas condicións laborais que dificultan a estabilidade do persoal e a chegada de novos profesionais ao sistema público.

En Vigo e na súa área sanitaria esta realidade tamén se nota nos centros de saúde e nos puntos de atención continuada, onde a presión asistencial é cada vez maior e os recursos non medran ao mesmo ritmo que as necesidades da poboación.

A Atención Primaria é a porta de entrada ao sistema sanitario público e unha peza clave para garantir a igualdade no acceso á saúde. Sen un reforzo real de persoal, recursos e planificación, o sistema segue camiñando cara a un modelo cada vez máis saturado e con peor atención para a cidadanía.

Desde Podemos Vigo defendemos unha Atención Primaria forte, con máis profesionais, menos burocracia e tempos de consulta dignos para pacientes e sanitarios. A saúde pública non pode seguir sendo o elo débil do sistema sanitario. É hora de reforzala e poñela no centro das políticas públicas.

Ecocidio. A necesidade de protexer o planeta desde o dereito internacional

A crise ecolóxica planetaria converteuse nun dos maiores desafíos do noso tempo. A destrución de ecosistemas, a contaminación masiva, a perda acelerada de biodiversidade e o agravamento da crise climática mostran que os mecanismos actuais de protección ambiental resultan insuficientes fronte a determinadas actividades humanas que provocan danos de enorme magnitude. Neste contexto xorde con forza unha proposta xurídica e política cada vez máis apoiada a nivel internacional. O recoñecemento do ecocidio como delito no dereito penal internacional.

A iniciativa mundial STOP Ecocidio Internacional expón precisamente ese obxectivo. Conseguir que os danos máis graves contra o medioambiente poidan ser perseguidos penalmente a escala global. Da mesma forma que hoxe o dereito internacional contempla crimes como o xenocidio, os crimes de guerra ou os crimes de lesa humanidade, esta proposta busca que tamén se recoñeza a destrución masiva da natureza como un crime contra a comunidade internacional.

Segundo a definición proposta por un panel internacional de expertos xuristas, o ecocidio entenderíase como calquera acto ilícito ou arbitrario labor a propósito de que existe unha probabilidade substancial de causar danos graves, extensos ou duradeiros ao medioambiente. Esta definición pretende delimitar con precisión os casos nos que a destrución ambiental alcanza un nivel tan elevado que debe ser considerada un crime internacional.

Para comprender o alcance deste concepto é importante deterse nalgúns dos seus elementos. Consideraríase arbitrario o acto temerario que ignora danos claramente excesivos en relación coa suposta vantaxe social ou económica prevista. O dano grave sería aquel que provoca cambios moi adversos, perturbacións importantes ou danos notorios en calquera elemento do medioambiente, incluíndo efectos serios para a vida humana ou para os recursos naturais, culturais ou económicos.

Pola súa banda, o carácter extenso do dano refírese a aquel que supera unha zona xeográfica limitada, que pode traspasar fronteiras estatais ou afectar a ecosistemas completos, especies enteiras ou a un gran número de persoas. Finalmente, o dano duradeiro sería aquel que resulta irreversible ou que non pode repararse mediante a súa rexeneración natural nun prazo razoable.

A proposta tamén define o medioambiente nun sentido amplo. Inclúe a Terra e todos os seus sistemas naturais, como a biosfera, a criosfera, a litosfera, a hidrosfera e a atmosfera, así como o espazo ultraterrestre. Esta visión reflicte unha comprensión integral do planeta como un sistema interconectado cuxa alteración pode ter consecuencias globais.

A incorporación do ecocidio ao dereito penal internacional tería importantes implicacións. En primeiro lugar permitiría perseguir penalmente a quen tome decisións que provoquen danos ambientais masivos, especialmente cando se realizan con pleno coñecemento das súas consecuencias. En segundo lugar xeraría un efecto disuasorio fronte a actividades que hoxe en moito casos quedan impunes ou reciben sancións insuficientes en comparación co dano causado.

Ademais supoñería un avance significativo no recoñecemento de que a protección da natureza non é unicamente unha cuestión ética ou política, senón tamén unha obrigación xurídica internacional. Nun mundo cada vez máis interdependente, a destrución de ecosistemas non afecta só a un territorio concreto senón que pode ter consecuencias para toda a humanidade.

Desde Vigo, unha cidade profundamente vencellada ao mar e á contorna natural que a rodea, esta reflexión resulta especialmente relevante. A defensa do medioambiente non é só unha cuestión ecolóxica. Tamén é unha cuestión social, económica e cultural que afecta directamente ao noso presente e ao noso futuro.

Recoñecer o ecocidio como delito internacional significaría afirmar que a destrución grave da natureza non pode quedar impune. Tamén supoñería dar un paso histórico cara a unha xustiza ambiental global capaz de protexer o planeta e garantir o dereito das xeracións futuras a vivir nunha Terra habitable. 

Máis información:

https://es.stopecocide.earth

Galicia amence hoxe coa memoria ardendo baixo a pel da súa historia. As loitas, que un día escacharon o silencio, transformaron unha multitude dispersa nunha clase traballadora consciente de si mesma, capaz de erguer a cabeza e falar con voz propia fronte ás inxustizas. O Día da Clase Obreira Galega non é unha evocación melancólica nin un ritual de homenaxe e lembranza. É unha data de afirmación colectiva, unha xornada de loita baseada na realidade presente e unha advertencia baseada nas arelas dunha maioría social que quere conquistar o futuro, porque cada dereito conquistado polas traballadoras e traballadores continúa hoxe baixo presión, cuestionado por novas formas de precariedade que cambian de faciana porén perseguen o mesmo obxectivo de sempre, dobrar a dignidade de quen vivimos do noso traballo.

A mocidade galega sofre esa presión con especial crueza. Encadea contratos temporais, salarios que non abondan para vivir, xornadas que devoran a vida privada e un horizonte de vivenda que se afasta coma unha utopía inalcanzábel, todo iso nun escenario que non pode asumirse como normal. A precariedade non é unha lei da natureza é unha arquitectura social deseñada para concentrar beneficios en poucas mans mentres sementa incerteza entre a maioría da poboación. Cando un país empurra a súa xuventude cara á emigración ou á renuncia dos seus soños está a condenarse a si mesmo. A dignidade laboral non é unha quimera idealista, é a base imprescindíbel sobre a que se constrúe calquera sociedade moderna.

Ese dereito á dignidade tamén pertence aos colectivos LGTBIQA+ e ás persoas trans que continúan loitando contra a discriminación laboral e a violencia simbólica e material que pretende disciplinar as súas vidas. A diversidade non é un adorno cosmolingüístico nin unha etiqueta de consumo cultural é unha realidade humana que debe traducirse en protección efectiva, oportunidades iguais e espazos libres de odio e discriminación. Ningunha clase traballadora pode ser forte se parte dela permanece sometida ao medo, ao insulto ou á invisibilidade.

O mesmo ocorre coas persoas inmigrantes que sosteñen sectores enteiros da economía galega mentres padecen contractos inxustos, salarios inferiores e un racismo estrutural que tenta mantelas nunha posición subalterna. As mans que coidan, recollen, constrúen e producen son as mesmas que moitas veces non teñen recoñecemento nin dereitos garantidos. A clase traballadora non se entende sen elas. A solidariedade non é só un principio ético é unha ferramenta política que permite tecer comunidade alí onde o sistema intenta sementar división.

Todos estes sectores comparten unha mesma fronteira invisíbel que os separa do poder real. Un poder que hoxe se reorganiza ao redor dun novo ciclo militarista. O chamado Plan de Rearmamento Europa 2030 avanza como un proxecto que promete seguridade pero que alimenta unha lóxica de confrontación global. O imperialismo muta mais non desaparece e o militarismo preséntase como un motor económico que pretende lexitimar a industria de guerra á conta dos recursos públicos que deberían garantir vivenda, saúde, educación e emprego digno. Cando o continente europeo aposta polo armamento en lugar de centrar as súas enerxías en construír unha paz xusta converte á cidadanía en espectadora dun xogo que non escolleu pero do que pagará as consecuencias.

Por iso o Día da Clase Obreira Galega serve tamén para lembrar que a loita polo traballo digno está entrelazada coa loita contra todas as formas de dominación. A explotación laboral, a discriminación de xénero e identidade sexual, a xenofobia, o racismo, a persecución da disidencia sexual e o militarismo comparten unha mesma raíz que é a concentración do poder e a deshumanización das maiorías sociais. A resposta non pode ser fragmentada nin timorata necesita da valentía colectiva que nace cando os sectores subalternos recoñecen que teñen unha historia común e unha forza máis grande do que lles fixeron crer.

Este 10 de marzo non se celebra só unha data. Afírmase unha memoria de resistencia, unha vontade de futuro e unha certeza simple e profunda. Nada é inevitábel cando un pobo decide organizarse e dicer abonda. A clase obreira galega sabeo porque o aprendeu nas fábricas, nos estaleiros, no mar, no agro, nas aulas, nos hospitais e en todos os espazos onde a vida se sostén. Hoxe esa voz volve erguerse para lembrar que a dignidade non se mendiga senón que se conquista.

Hoxe martes 10 de marzo Podemos Vigo volve situarse do lado da clase obreira galega cunha presenza activa nas rúas e cun discurso firme en defensa dos dereitos laborais e sociais. A nosa participación procura reforzar a unidade fronte á precariedade e ao avance do militarismo que ameaza o benestar común.

Vigo, 10 de marzo de 2026

O 8M en Vigo foi unha trincheira aberta nas rúas! Milleiros de mulleres enchemos de rebeldía a cidade de Vigo nunha manifestación unitaria que fixo tremer os cimentos do patriarcado. Convocadas pola Marcha Mundial das Mulleres, berramos ben alto que a nosa resposta ao avance da ultradereita é clara: “Fronte ao medo e o fascismo, a resistencia é feminista”.

A manifestación foi un auténtico escenario de mobilización masiva. Milleiros de mulleres tomamos as rúas nunha marcha unitaria que fixo vibrar a cidade e deixou claro que o feminismo continúa a ser unha forza social decisiva. A manifestación avanzou cunha mensaxe contundente fronte ao avance da extrema dereita: “Fronte ao medo e ao fascismo, a resistencia é feminista”.

A participación foi transversal e diversa, e a atmosfera, de firme determinación. As asistentes advertiron de que non permitirán retrocesos nos dereitos conquistados. Mentres sectores reaccionarios apostan polo discurso do odio e pola restrición de liberdades, o movemento feminista reivindicouse como un valado de contención democrático fronte ao fascismo e como garante da igualdade. As rúas enchéronse de consignas, pancartas e reivindicacións que evidenciaron que a loita pola igualdade continúa a ser global, colectiva e incesante.

A organización da marcha insistiu nunha idea central: o feminismo non é só unha reivindicación política, senón unha cuestión de supervivencia. Un instrumento para frear o autoritarismo e construír sociedades máis xustas. Entre as organizacións presentes, Podemos Vigo situouse na primeira liña da mobilización, reivindicando o papel da militancia de base e a necesidade de manter viva a presión social.

A xornada deixou unha imaxe clara: o movemento feminista segue a ser unha das principais expresións de mobilización cidadá en Galicia. E, como repetiron moitas das participantes, a loita continuará hoxe, mañá e sempre, até que a igualdade sexa unha realidade plena.

🟣 8M VIGO: FRONTE AO FASCISMO, MÁIS FEMINISMO! 🟣

📢 Amigas, ao fascismo parámolo as feministas! 📢

Este 8 de marzo volvemos a encher as rúas de Vigo porque o fascismo non pasará, nós pararemos á ultradereita. Mentres eles queren recortar os nosos dereitos, borrar a memoria e impoñer o medo, o feminismo é a nosa trincheira.

🔴 Contra as súas guerras, os nosos coidados.

🔴 Contra os seus discursos de odio, a nosa sororidade.

🔴 Contra os seus recortes, a nosa organización.

🔴 Contra o fascismo, máis dereitos!

🗓 8 DE MARZO de 2026

⏱️ 18.00 H

📍 Praza dos Cabalos (Vigo)

‼️ Marea violeta contra a ultradereita ‼️

👉 Porque sen feminismo non hai democracia.

👉 Porque o feminismo de Vigo será o valado para parar ao fascismo.

#8M #FronteAoFascismoFeminismo #PodemosVigo #GalizaAntifascista #LoitaFeminista 

Onte, martes 3 de marzo de 2026, Podemos Vigo participou activamente na manifestación celebrada en Vigo en defensa da paz, a democracia e os dereitos humanos.

Saímos á rúa xunto máis de cincuenta colectivos sociais e máis de 1500 persoas comprometidas coa paz, o antiimperialismo e o antifascismo. Mobilizámonos para dicir non ao fascismo, non á guerra e non á vulneración do Dereito Internacional. Defendemos a soberanía dos pobos e unha paz con xustiza, baseada no respecto aos dereitos humanos e na solidariedade internacional.

Apoiamos a causa do pobo palestino e denunciamos a impunidade, o rearmamento, o militarismo e a normalización da violencia como ferramenta política. Fronte ao odio e a barbarie, respondemos con mobilización democrática e compromiso social.

Vigo volveu demostrar que é unha cidade solidaria e consciente. Desde Podemos Vigo seguiremos traballando nas institucións e na rúa por máis dereitos, máis democracia e un futuro de paz.

🟣 ADIANTE VIGO, PODEMOS. ORGANÍZATE! ✊
Por unha cidade rebelde, onde todos os barrios loiten e conten 💥

📣 ASEMBLEA ABERTA
🗓️ Martes 28 de outubro
🕗 20:00 h
📍 Sede de Podemos Vigo
📌 Rúa Celso Emilio Ferreiro, 9

🔥 PARTICIPA. DECIDE. MOBILIZA.

💜 Ven, opina, constrúe. Sen ti, non se transforma nada.

#AsembleaAberta #PodemosVigo #BarriosEnLoita #GalizaMobilizada

---

---

Podemos Vigo na concentración feminista en apoio a Daniel e Juana Rivas

Este 22 de xullo, ás 20:00 horas, o corazón da cidade lateu forte diante do MARCO de Vigo, onde se celebrou unha concentración convocada polo movemento feminista en apoio a Juana Rivas e ao seu fillo Daniel. Desde Podemos Vigo estivemos presentes, reafirmando o noso compromiso coa defensa dos dereitos das mulleres e dos menores fronte á violencia vicaria e institucional.

💜 Esta mobilización expresa un claro rexeitamento á desprotección institucional que sofren moitas nais e fillos e pon o foco no sistema xudicial que, demasiadas veces, ignora os sinais de violencia machista. A voz das mulleres debe ser escoitada, e os dereitos dos nenos, garantidos.

O caso de Juana Rivas, símbolo da loita contra a violencia machista e patriarcal, representa a situación de moitas mulleres en todo o Estado. O clamor popular recollido baixo lemas como “Daniel queda” ou “Juana somos todas” é un chamamento á acción para que as institucións deixen de dar as costas á realidade das vítimas.

Desde Podemos Vigo seguiremos defendendo un sistema xudicial feminista, que poña no centro os coidados, a protección dos menores e os dereitos humanos. A loita é colectiva, e non pararemos ata que todas as persoas poidan vivir libres e sen medo.

✊🏽 Porque o feminismo é xustiza. Porque Daniel ten dereito a vivir en paz. Porque Juana merece xustiza e apoio.

---

📣 PODER POPULAR CONTRA O RACISMO ✊🏽✊🏿✊🏻

Hoxe, 22 de xullo, Podemos Vigo participou activamente na concentración antirracista convocada na Praza do Emigrante, en resposta ao odio e á violencia contra as persoas migrantes.

➡️ A mobilización foi organizada polo Foro Socioeducativo Os Ninguéns e contou co apoio de Amnistía Internacional Vigo e numerosos colectivos sociais, políticos e sindicais.

✊ Cun nutrido grupo de persoas asistentes, berramos alto e claro:

🟢 “Non hai persoas ilegais”

🔴 “Fóra racistas dos nosos barrios”

🟠 “Non á xenofobia, si á convivencia”

🟣 “Vigo solidario con Torre Pacheco”

👉 Desde Podemos Vigo reafirmamos o noso compromiso coa defensa dos dereitos humanos, a solidariedade e a convivencia. A loita contra o racismo, o odio e a exclusión é unha tarefa colectiva e urxente.

💜 Porque defendemos unha cidade diversa, acolledora e libre de discursos de odio.

#StopXenofobia #VigoAntirracista #DereitosHumanos #PodemosVigo #Convivencia #NinguénÉIlegal